Sex and the Fiki...

Η Αθήνα τον Αύγουστο για ένα single-boy είναι υπέροχη πόλη γεμάτη επιλογές για να περνάς καλά με τον εαυτό σου. Πλέον όμως έχει μπει ο Σεπτέμβρης - κάτι που ακυρώνει όλα τα παραπάνω - και γι' αυτό έπρεπε πάση θυσία να βρω τον αληθινό έρωτα!

Αντ' αυτού, βρήκα τον Μανωλάκη! Είναι ο γιος του παπά της ενορίας μας, ο οποίος έχει μεγαλώσει πολύ ταπεινά και χειραγωγείται εύκολα. Σπάνια μιλάει και απλά στέκεται και κρατάει το πρόσφορο με σκυμμένο το κεφάλι...

"That'll do" σκέφτηκα και έσπευσα να πάρω τη γνώμη των φίλων μου. Στην πραγματικότητα είχα μόνο ένα φίλο διαθέσιμο, τον Μάνθο, (τον οποίο εγώ χαϊδευτικά φωνάζω Σαμ) ο οποίος έχει σύνδρομο τουρέτ και βρίζει ακατάπαυστα. Είχαμε κανονίσει να πάρουμε μαζί ...μπραντς και με περίμενε ήδη σε ένα τραπέζι για 4, με την 10χρονη μικρή του αδερφή και τη γιαγιά του.

Ευτυχώς, η γιαγιά έχει αλτσχάιμερ και αυτό δε μας εμπόδισε να μιλήσουμε ανοιχτά.

"Νομίζω πως είναι καιρός να αφήσω τα Manolo και να πιάσω τον Μανώλο", είπα.
Ο Μάνθος απλά έγνεψε λέγοντας "cock" ενώ η μικρή του αδερφή έβγαλε τους μαρκαδόρους της και χρωμάτιζε τη γιαγιά.

"Αλλά αν με αγαπάει αληθινά θα χρειαστεί να αλλάξει για μένα..." συνέχισα με τον προβληματισμού του σύγχρονου single-boy και βυθίστηκα στις σκέψεις μου...

Δυο ράις πούτινγκς, μια βρεφική κρέμα και 1 cockορα κρασάτο αργότερα (η γιαγιά τον λιμπίστηκε), το μεσημέρι με βρήκε να αφήνω ένα sexy μήνυμα στον τηλεφωνητή του Μανώλο για το που θα συναντηθούμε απόψε στο ραντεβού μας.

Βάφτισα την κουζίνα μου ντουλάπα (αντικειμενικά έχει τα περισσότερα ντουλάπια) και άρχισα να σκορπίζω τα ρούχα μου δεξιά και αριστερά μέχρι να βρω το ιδανικό συνολάκι γι' απόψε.

Ύστερα από 4 ώρες και 10 λεπτά, ήμουν fashionable late και έτοιμος! Με μεγάλα αέρινα βήματα άρχισα να τρέχω προς το εστιατόριο. Απ' έξω ακριβώς με περίμενε ο Μανώλος...
Στάθηκα 2 μέτρα μακριά του και του χαμογέλασα γέρνοντας το κεφάλι μου με νάζι προς τα δεξιά! ... Θα τρώγαμε σούσι!

Ο Μανώλος δεν είχε ξαναφάει ποτέ του σούσι και έτσι παρήγγειλα εγώ και για τους δυο μας. Παραξενεύτηκε όταν είδε το φαγητό μας αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να μπουκώσει 2 ρολά και να αρχίσει να μασάει, αφήνοντας με να μιλάω για τη στήλη μου (αυτή που στηρίζει το μπαλκόνι μου). Αρκετές μπουκιές αργότερα, θεώρησα πως η σχέση μας έχει περάσει σε άλλο επίπεδο και προσπαθώντας να το εκφράσω, ο Μανώλος άρχισε να ξεροβήχει και να βγάζει περίεργους ήχους - σα να αντιμετωπίζει πρόβλημα με το αναπνευστικό του.

"Ακόμα ένας άντρας με commitment issues" σκέφτηκα απογοητευμένος, αλλά όταν τον είδα να πρήζεται και να κοκκινίζει, υπέθεσα ότι τελικά μπορεί να φταίει κάτι άλλο... Αλλά τι;

... Αλλεργία στο φύκι!
Αυτό μας είπαν οι γιατροί στο νοσοκομείο και ο Παπα-Θωμάς με αγριοκοίταξε.
Το ραντεβού μου είχε αποτύχει. Στράφηκα προς την έξοδο και επέστρεψα σπίτι...!

Το βράδυ με βρήκε ξαπλωμένο μπρούμυτα στο κρεβάτι να δαγκώνω ένα μήλο και να προβληματίζομαι πληκτρολογώντας στο λαπ τοπ μου...

"When it comes to men... pos ksereis poios tha antidrasei arnitika se ena fiki kai poios tha sou prosferei ena kalo fiki-fiki?"

Ανασήκωσα τους ώμους μου...
"Ίσως την επόμενη φορά να πάμε για μπριζόλες..."
Ένα κύμα αισιοδοξίας με πλημμύρισε. Δεν είχα απογοητευτεί. Όχι όσο υπήρχε το Steaks and the City...

Boomp3.com