Assdance

Η ανάγκη μου για επιπλέον χρήματα με έκανε να αναζητήσω μια δεύτερη δουλειά. Κινήθηκα σε όλους τους χώρους που μπορούσα να αναδείξω τα ταλέντα μου, αλλά κατόπιν διαπίστωσα πως δεν έχω πολλά...! 'Έτσι, αναγκάστηκα να συμβιβαστώ με τη θέση που μου προσέφεραν σε μια οικοδομή. Δεν ήταν το καλύτερο μου, αλλά αν μη τι άλλο μου δινόταν η ευκαιρία να ερμηνεύω τραγούδια του Παπαμιχαήλ στον φίλο μου το Μάνθο, ο οποίος με χειροκροτούσε τινάζοντας την φράντζα απ' την ξανθιά του περούκα με νάζι.

Τα λεφτά ήταν σχετικά καλά και είχα αρχίσει να συνηθίζω στη νέα μου δουλειά, όταν ζήτησε να με δει το αφεντικό. Με λόγια κοφτά μου ανακοίνωσε πως δεν έχω θέση εδώ και πως απολύομαι. Όταν αδικημένος ζήτησα για μια πιο σαφή εξήγηση, μου έδειξε το Μάνθο, τον οποίο είχα βάλει να στέκεται με το εσώρουχο και με μια στάμνα σε στάση προσοχής, και τον ασβέστωνα προκειμένου να δώσω μια νότα Αρχαίας Ελλάδας στο μεταμοντέρνο ετούτο κτίσμα.

Αγανακτισμένος που ο πολιτισμός της χώρας πάει απ' το κακό στο χειρότερο και απογοητευμένος που έχασα κι αυτή τη δουλειά, αποχαιρέτησα το Μάνθο και επέστρεψα σπίτι...

Δεν είχα διάθεση να αλλάξω και έτσι έμεινα με το ξεχειλωμένο μπλουζάκι που φορούσα στην οικοδομή. Κάθισα στον καναπέ και βάζοντας το χέρι μου στο μπατζάκι του παντελονιού μου, τράβηξα το λάστιχο και έβγαλα με μια κίνηση το εσώρουχο μου...

Έπρεπε να σκεφτώ σοβαρά τι θα έκανα στη ζωή μου. Όσο κι αν απογοητεύτηκα ήξερα πως κατά βάθος η οικοδομή δεν ήταν για μένα. Εγώ είχα άλλα όνειρα... Μεγάλα... Φαντασμαγορικά... Με θέαμα και φώτα... Εγώ είχα όνειρο... τον χορό!!!

Στο παρελθόν είχα ασχοληθεί σοβαρά με τον χορό παρακολουθώντας μαθήματα κλασικού και τζαζ. Για την ακρίβεια, ...δυο μαθήματα. Ενδεχομένως να είχα κάνει και τρίτο, αλλά η καθηγήτρια με έδιωξε απ' την τάξη όταν σε μια πιρουέτα είχα χαστουκίσει μια συμμαθήτρια - η οποία έτυχε να είναι και η κόρη της.
Ήταν η τελευταία φορά που είχα ασχοληθεί με τη μεγάλη μου αυτή αγάπη. Μου είχε τσακίσει τα φτερά με τα σκληρά της λόγια η καθηγήτρια που με είχε κάνει να φοβάμαι πως δε θα καταφέρω να χορέψω ποτέ ξανά... τ' άκουσες; ποτέ... (κλάμα)!

Το ίδιο βράδυ ξάπλωσα από νωρίς και δε με έπιανε ύπνος. Άρχισα να ξεφυλλίζω ένα βιβλίο του Paolo Coelho που βρήκα στη βιβλιοθήκη μου. Και τότε ήταν που διάβασα μια φράση που με έκανε να γουρλώσω τα μάτια μου από ενθουσιασμό και ένιωσα να σκιρτίζει μια ελπίδα στην καρδιά μου. Ήταν μια φράση που με έκανε να πιστέψω πως όλο το σύμπαν θα συνωμοτούσε για να πραγματοποιήσω το όνειρο μου. Συγκεκριμένα έγραφε: "Αν ψάξεις στην τσέπη σου και βρεις ένα στυλό, κατά πάσα πιθανότητα είναι δικό μου, γιατί έχασα ένα στυλό."

Το επόμενο πρωί σηκώθηκα σχεδόν απ' τα χαράματα με τη διάθεση πως μπορώ να κατακτήσω τον κόσμο! Φόρεσα το πιο στενό παντελόνι μου και έκοψα τα μανίκια απ' το πουλόβερ μου για να τα φορέσω στις γάμπες μου.

Boomp3.com

Στάθηκα στη μέση του σαλονιού και άρχισα να χορεύω με πάθος. Τα πόδια μου έκαιγαν από την ένταση και το ρυθμό. Δεν το πίστευα. Ύστερα από τόσα χρόνια και... χόρευα! ΧΟΡΕΥΑ!!!

Λίγες μέρες αργότερα ήρθε ένας φάκελος σπίτι που απ' έξω έγραφε το όνομα μου. Με μανία έσκισα το φάκελο και έσπευσα να δω τι γράφει. Ήταν ο λογαριασμός του ΟΤΕ.
"Αυτό ήταν... δε μπορεί παρά να είναι καρμικό" σκέφτηκα, αφού θα έμενα άφραγκος αν δεν κυνηγούσα τον στόχο μου.

Ετοιμάστηκα και πήγα στην οντισιόν που γινόταν λίγα στενά απ' το σπίτι μου. Ζήτησα απ' το Μάνθο να με συνοδέψει, αλλά είχα ξεχάσει να τον ξεπλύνω απ' τον ασβέστη και είχε κοκαλώσει σπίτι του. Δεν το άφησα να με επηρεάσει Πήρα μια βαθιά ανάσα και μπήκα στην αίθουσα.

Απέναντι μου καθόντουσαν οι κριτές σε ένα ξύλινο τραπέζι. Προσπάθησα να τους φανταστώ με τα εσώρουχα για να μου φύγει το άγχος, όταν παρατήρησα πως η μεσαία κριτής με το στράπλες σουτιέν και το δαντελένιο άσπρο βρακί, ήταν η καθηγήτρια μου. Αδυνατούσα να το πιστέψω. Δε μπορεί να συνέβαινε αυτό...
Έπρεπε να ξεκινήσω. Πάτησα το play. Ξεκίνησα να χοροπηδάω πάνω κάτω. Πήγα να κάνω μια τούμπα και έπεσα κάτω. Οι κριτές άρχισαν να μουρμουρίζουν κάτι...

Έκλεισα σφιχτά τα μάτια μου. Σκέφτηκα εμένα όσο ήμουν ακόμα μικρός να χορεύω... Σκέφτηκα τον Coelho... Σκέφτηκα τον ΟΤΕ... Σκέφτηκα πως μπορεί να βρέξει και δεν πήρα ομπρέλα...
Άνοιξα τα μάτια. Σηκώθηκα και ξεσκόνισα 2-3 χνούδια από πάνω μου. Ξαναπάτησα Play. Άρχισα να χορεύω με όλο μου το είναι. Έτρεχα, πηδούσα, κυλιόμουν, λαχάνιαζα, ξαναπηδούσα... Χόρευα! Έκανα το όνειρο μου πραγματικότητα. Το ζούσα!!!

Ετοιμάστηκα για το μεγάλο φινάλε. Με ένα σάλτο ανέβηκα στο τραπέζι των κριτών. Στάθηκα μπροστά στην καθηγήτρια μου. Τώρα θα την εντυπωσίαζα. Τώρα θα μετάνιωνε για τα όσα μου είχε καταλογίσει. Τώρα θα πίστευε σε εμένα. Τώρα... με αυτή μου την πιρουέτα...

Ακούστηκε ένα δυνατό "σπλατ" και ακολούθησε ένα γδούπος.
Με την πιρουέτα μου είχα κλωτσήσει την καθηγήτρια...

Έφυγα τρέχοντας απ' την αίθουσα. Βγήκα έξω και άρχισα να περπατάω με σκυμμένο το κεφάλι, όταν ένιωσα μια παρουσία δίπλα μου. Ήταν ο Μάνθος, κρατώντας τη στάμνα, ακόμα ασβεστωμένος. Είχε καταφέρει να έρθει!!!

Τον πήγα σπίτι και τον ξέπλυνα να μπορεί να κουνηθεί.
Λίγη ώρα μετά, του αφιέρωσα τον καλύτερο μου χορό πάνω σε μια καρέκλα και στο φινάλε, μου άδειασε όλο το νερό που είχε η στάμνα...